Ruud van Beek (1915-1997)
Van Beek was een veelzijdig en gedreven mens. Zijn aandacht was vooral op de archeologie en de geschiedenis betrokken. Maar dat niet alleen; hij was ook een niet onverdienstelijk pianist, tenor, tekenaar en schilder.
Hij was ambtenaar en op 1 mei 1940 werd hij benoemd bij het kadaster te Zwolle. Als landmeter was hij betrokken bij de verschillende ruilverkavelingen, die men in de jaren vijftig en zestig van de twintigste eeuw noodzakelijk achtte in het Vechtgebied. Regelmatig werd hij bij die werkzaamheden geconfronteerd met prehistorische en andere vondsten. Dit bracht hem op het idee om die uitvoerig in kaart te brengen en te documenteren.
Zijn vondsten meldde hij bij de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek (ROB). Enkele jaren was hij parttime medewerker en later correspondent van de ROB.
Dit leidde niet alleen tot enkele opgravingen, maar zij stimuleerden Van Beek ook zeer om zich door zelfstudie de archeologie en de geografie eigen te maken. Hij was tevens een gedreven mens, waardoor sommigen zich tot hem aangetrokken voelden, maar velen stootte hij daardoor ook van zich af.
Met aan zendingsdrang gelijkende opvattingen, wilde hij dat eigenlijk iedereen overtuigd was van het belangrijke dat de bodem van Salland in petto had. Wel was het resultaat van die edrevenheid, dat de gemeente Zwolle in 1986/1987 voor het eerst een Gemeentelijke Archeologische dienst kreeg.
Zijn grootste verdienste is echter geweest, dat hij veel heeft bijgedragen aan de wisselwerking tussen amateur-archeoloog en vakarcheoloog. Van Beek maakte deel uit van het bestuur van de VORG in de periode 1975-1983. In de jaarbundel van 1972 verscheen voor het eerst een artikel van hem, dat natuurlijk een archeologisch onderwerp had 'Middeleeuws aardewerk uit Dalfsen en Ommen'.
Auteur: A.J. Gevers
Een uitgebreidere biografie staat in de aan Ruud van Beek opgedragen Feestbundel
Van Beek en land en mensenhand